"อายุบวร"
ในการทำบุญแต่ละครั้งนั้น ถ้าเป็นเงินทองที่ใส่ซองขาว หรือไม่ใส่ก็ตาม ผู้ที่ทำบุญนั้นจะจรดเงินทองเหล่านั้น เอาไว้บนศีรษะ เรียกว่าเจาะหัวเลย แล้วก็จะกล่าวคำถวายบูชา ซึ่งใครจะทำบุญให้ใครก็ว่าไป
ส่วนสังฆทานสดนั้น เมื่อพระรับประเคนแล้ว โดยผู้ทำบุญนั้นเพียงแค่ยกให้แล้วพระก็รับด้วยมือ บางองค์ก็เอาผ้าพาดแล้วให้วางบนผ้า เมื่อพระรับแล้ว วิญญาณของ ของที่ไปทำบุญนั้นก็จะถูกรับไปในภาคของโลกทิพย์ เมื่อนำของเหล่านี้ไปให้ใคร ก็เหมือนเอาซากไปให้ จึงไม่มีบาปใด ๆ ทั้งสิ้น
ในสมัยเมื่อ อ.บุญเพ็งไป เชียงใหม่ ก็ได้มีการทำสังฆทานหมู่ ของนี้มีประมาณ ๑ คันรถกระบะ เมื่อ อ.บุญเพ็ง รับสังฆทาน เสร็จ ก็นำของนี้ไปวัดสวนดอก ที่วัดเก้าตื้อ มีพระองค์หนึ่งท่านมาจาก อ.แม่ริม มานั่งรับทาน เมื่อขนของเข้าไปแล้ว พระองค์นี้ท่านบอกว่า ของนี้ได้ทำทานไปแล้ว ท่านรับไม่ได้ ให้เอาของนี้ไปบริจาคที่หนึ่งที่ใดก็แล้วแต่ แต่ท่านจะรับเพียงแค่ "ธรรม" ที่เป็นแผ่นใบลานเอาไว้เท่านั้น
แม้แต่พระท่านก็ไม่รับ "ทาน" จากของที่ได้ทำบุญไปแล้ว เพราะถือว่ารับ "ซาก" ของของที่ไม่มีวิญญาณ คนที่เอาไปทำบุญก็จะไม่ได้บุญ พระที่รับเอาซากของเหล่านี้ก็น่าจะมีโทษ แต่หากไม่รู้เป็นพระที่เรียกว่า บวชเป็นเพียงสมมุติสงฆ์ ก็คงรีบรับเอาทันที
