"อายุบวร"
รู้สึกว่า ศิษย์สายสัญญา-ประยุกต์ นั้น พวกเขาจะไม่มี "วันครู" เท่าที่เปิดพระโอษฐ์ และยกถาดไปนั้น มากกว่าหนึ่งหมื่นคน ในวันครูนั้นจะไม่มีลูกศิษย์มาหา ปีหนึ่งน่าจะมี ๑ คน อย่างปีนี้ก็มีน้องหล้ามากับเพื่อนเท่านั้น
ครามจริงในสายสัญญา-ยุกต์ น่าจะมีวัน "ลูกศิษย์เนร" มากกว่า แต่ไม่รู้ว่าจะเอาวันไหนดีเท่านั้นแหละ เพราะลูกศิษย์แต่ละคนนั้น เพียงแค่ระดับ "พลา" ก็กลายเป็นลูกศิษย์เนรคุณไปแล้ว มีมากมายหลายคนนัก จะยกเอาแต่ลูกศิษย์ที่เปิดเว็ปให้เท่านั้น คือ นายกบแก่, นายธนากร, นายก๊อปแก๊ป และคนที่ ๔ ก็คือ นายเล็ก...หนองจอก
คนที่ได้เข้ามาปฏิบัติในสายสัญญา-ประยุกต์ จนได้ถึงระดับขั้นเป็นอาจารย์นั้น ในที่สุดก็จะรู้ซึ้งถึงสัจจะธรรมในข้อที่ว่า เมื่อพวกเขาเดือดร้อนมาหาเรา แล้วเราได้ช่วยให้เขาหายจากการเจ็บป่วย จากการถูกคุณไสย จากการที่ถูกผีเข้า เมื่อพวกเขาหายแล้วก็หายเลย โดยคนพวกนี้แล้วไม่ได้คิดถึงว่า ทำไมเมื่ออาจารย์ช่วยให้หายและดีขึ้นแล้ว น่าจะมีสมองคิดว่า เราควรที่จะเรียนรู้วิชาบ้างจากอาจารย์ แต่ปรากฎว่าไม่เลย เอาไว้เมื่อถึงเวลาโดนดีอีกก็ค่อยมาใหม่ แต่ส่วนมากเมื่อโดนของในครั้งที่ ๒ ก็จะไม่กลับไปหาอีก น่าจะเป็นการละอายใจมากกว่า ก็จะวิ่งไปหาตามสำนักทรงต่าง ๆ ซึ่งเป็นความเหมาะสมทางสติปัญญาของพวกเขา และเป็นกรรมของพวกเขาเอง ใครที่เป็นอาจารย์ก็อย่าไปคิดมาก
