"อายุบวร"
ว่าด้วยเรื่องการยกถาดในสายสัญญา
การยกถาดในสายสัญญาก็เปรียบเสมือนการยกพานครูนั่นแหละ แต่เป็นภาษาที่ใช้กับคนที่อยู่ทางภาคอีสาน ซึ่งในสมัยพ่อต้นฯ นั้นเมื่อใครต้องการที่จะสมัครเข้ามาปฏิบัติตนในสายสัญญา ก็จะต้องยกถาดถวายตัวเป็นลูกศิษย์เสียก่อน โดยในถาดนั้นจะต้องมีดอกบัว ๕ ดอก ธูป ๕ กำ เทียน ๕ ห่อ ผ้าขาว ๒.๕ เมตร ปัจจัยนั้นคงจะแล้วแต่ศรัทธา ซึ่งไม่ได้ยินบรรดาอาจารย์ลูกศิษย์พ่อต้นฯ ทั้งหลายท่านได้เล่าเอาไว้ แต่ที่รู้นั้นก็คือลูกศิษย์พ่อต้นฯ ท่านจะเรียกปัจจัยในการยกถาด จะถูกหรือแพงก็แล้วแต่ความดังของอาจารย์ผู้นั้น นับตั้งแต่จำนวนร้อยบาท พันบาท ไปจนถึงหนึ่งหมื่นบาท
เมื่อ อาจารย์บุญมา นพสันเทียะ ได้ส่งลูกศิษย์ของท่านไปโปรดญาติที่เชียงใหม่ คือ อาจารย์พงษ์วิทย์ บูรณะอุดม แม้จะไม่มีการเรียกเงินจาก อ.พงษ์วิทย์ แต่ถ้านำสังฆทานเป็นถังแบบที่เอาไปให้กับพระที่วัด อาจารย์พงษ์วิทย์จะไม่รับ แต่จะบอกให้ไปทำที่วัด จะเป็นเพราะเห็นว่าของนั้นมีน้อยด้อยราคาเกินไปก็ไม่ทราบได้ อย่างน้อยที่สุดที่จะรับสังฆทานนั้นก็คือ สังฆทาน ๕ มีข้าว ๕ ลิตร ๕ กระสอบ น้ำปลาขวดใหญ่ ๕ ขวด น้ำมันพืชขวดใหญ่ ๕ ขวด น้ำเปล่า ๕ ขวดหรือ ๑ โหล ปลากระป๋อง ๕ กระป๋อง และสิ่งที่จะขาดมิได้คือปัจจัยอย่างน้อย ๒๐๐ บาทขึ้นไป
อาจารย์บุญมาท่านได้ปล่อยให้ อ.พงษ์วิทย์ โปรดญาติและไปรายงานตัวปีละหลาย ๆ ครั้ง ในที่สุดเมื่อมีลูกศิษย์ลูกหามากพอสมควร อ.บุญมา ก็เดินทางไปเชียงใหม่ ทางลูกศิษย์เชียงใหม่ก็ร่วมกันซื้อของไปทำสังฆทาน สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือจะต้องมีการลงขันเป็นเงินใส่ซองขาว เมื่ออาจารย์บุญมารับสังฆทานเสร็จแล้ว ก็จะให้นำสิ่งของที่ทำสังฆทานนั้นไปทำบุญ ส่วนเงินสดที่ใส่ซองขาวนั้น อ.พงษ์วิทย์ จะนำไปให้กับ อ.บุญมา เหมือนกับที่เราถวายให้ “พระ” นั่นแหละ ซึ่ง อ.บุญมา จะรับเงินหรือไม่นั้น เมื่อท่านรับจาก อ.พงษ์วิทย์แล้ว ก็จะคืนให้ อ.พงษ์วิทย์ นำไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวได้ หรือจะนำไปทำบุญก็ได้
มาในสมัย อาจารย์ประหยัด นั้น ได้ลั่นวาจาเอาไว้ว่า ถ้าไม่ได้ หูทิพย์ ตาทิพย์ จิตทิพย์ ก็จะไม่รับสังฆทานจากลูกศิษย์คนใด จนถึงปัจจุบันนี้ก็ยังไม่เคยรับสังฆทานจากใครเลย เพราะคิดว่าเมื่อไม่มีตาทิพย์ไม่รู้เหมือนพ่อต้นฯ หากทำสังฆทานไปก็จะเหมือนไปหลอกต้มลูกศิษย์ อีกประการหนึ่งนั้นก็ไม่อยากจะไปแย่งลูกศิษย์จากอาจารย์คนอื่น เหมือนกับว่าไปแย่งกันทำมาหากิน แต่จะรับยกถาดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น และในการยกถาดนั้นก็จะไม่ให้ใครใส่ “ปัจจัย” ให้ ทำทุกอย่างให้ฟรี ๆ ตั้งแต่ “เปิดพระโอษฐ์” เป็นการเริ่มต้นไป ซึ่งการที่ไม่ยอมรับเงินจากลูกศิษย์ ก็ทำให้บรรดาอาจารย์ทั้งหลายของสายสัญญาเดือดร้อน ท่านบอกว่าถ้าไม่รับเงินก็จะทำให้ “ค้างคาเวรกรรมกับลูกศิษย์” มาตอนหลังเมื่อมาโปรดญาติที่กรุงเทพฯ ที่บ้านนายกบแก่ก็ยังไม่มีการใส่ “ปัจจัย” เมื่อเลิกโปรดญาติที่บ้านนายกบเฒ่าแล้ว ก็ไปโปรดญาติที่บ้านนายธนากร ทีนี้ทางสำนักนายธนากรกำหนดใส่ปัจจัยในการยกถาด ๑๐๘ บาท เมื่อ อาจารย์ประหยัด ไม่เคยเอาอะไรในถาดกลับบ้านเลยแม้แต่ธูป ๑ ดอก เงินยกถาดนั้นคนไหนที่รู้เท่าทัน ก็จะรู้ว่าเมื่อไปทำบุญกับพระแล้ว เงินที่ใส่ซองไปนั้นก็ถวายให้พระไป ก็จะไม่นำกลับคืนไปบ้าน ก็จะนำเงินดังกล่าววางเอาไว้บนโต๊ะหิ้งบูชาของนายธนากร เมื่อนายธนากรเก็บเงินของลูกศิษย์หลายสิบคนเอาไว้ในกระเป๋า แม้จะรู้ไม่เท่าทันเมื่อนำเงินดังกล่าวไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัว นายธนากรก็จะไม่มีวันได้เจริญก้าวหน้าในสายสัญญาได้อีกเลย
เมื่อย้ายจากนายธนากร มาโปรดญาติที่หนองจอกนั้น อาจารย์ประหยัดลงมากรุงเทพฯ ครั้งหนึ่ง ก็รับยกถาดไม่ต่ำกว่า ๓๐ คน เงินในถาดนั้นเมื่อยกถาดเสร็จ ก็จะยื่นถาดคืนไปให้กับลูกศิษย์ แต่ไม่ได้เปล่งวาจายกให้เหมือนกับที่ อาจารย์บุญมาทำ ถาดดังกล่าวก็จะส่งไปให้นายเล็ก นายเล็กก็จะเก็บเงินเอาไปใส่ต้นพระป่า ซึ่งก็ไม่รู้ว่าต้นผ้าป่าต้นนี้ทำไมมันถึงมีอยู่ตลอดเวลาที่อาจารย์ประหยัดไป ส่วนผ้าขาวนั้นก็จะรีบพับใส่ถุง ก็ไม่ทราบว่านายเล็กจะรีบพับผ้าให้อาจารย์ประหยัดหรือเอาไปขายหรือ ?
ในวรรคหนึ่งที่ให้ลูกศิษย์กล่าวต่อพระบารมีก็คือ
“ดอกไม้ ธูป เทียน ผ้าขาว ปัจจัย” ขอบูชาพระบารมี” ซึ่งสิ่งที่ได้กล่าวเอาไว้แล้วนั้นจะเป็นของ “พระบารมี” ทั้งหมด ผู้ที่มีสิทธิ์จะใช้ได้นั้นก็คือ อาจารย์ประหยัด เท่านั้น เมื่อ เงิน และ ผ้าขาว นายเล็ก เป็นคนเอาไป แทนที่จะทำเหมือนกับ อ.พงษ์วิทย์ คือ เมื่อเสร็จพิธีการทั้งหมดแล้ว ก็จะต้องนำเงินทั้งหมดใส่ซองมามอบให้กับ อาจารย์ประหยัด โดยที่ อาจารย์จะคืนให้หรือนำไปใช้ทำบุญทำทานที่ไหนก็เป็นเรื่องของอาจารย์ประหยัด นายเล็กไม่มีศิษย์ที่จะทำการข้ามขั้นตอน คิดเอาเองว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านจะทำอะไรก็ได้ ตัดตอนเอาเงินไปใส่ในถังผ้าป่า
เงินพระบารมีจะต้องเป็นกรรมสิทธิ์ของ อาจารย์ประหยัด เมื่อนำเงินพระบารมีไปทำบุญก็จะไม่ได้รับบุญแต่อย่างใด แต่จะได้รับโทษคือเอาเงินพระบารมีไปใช้ส่วนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต ส่วนผ้าขาวนั้นนายเล็กบอกว่าจะเอาไปให้มูลนิธิ นายเล็กก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำได้ นายเล็กจะต้องนำผ้าขาวไปมอบให้ อาจารย์ประหยัด เสียก่อน ซึ่งถ้าได้รับอนุญาตจากอาจารย์ประหยัดแล้ว ก็จะนำไปมอบให้มูลนิธิไหนก็ได้ การยกถาดก็เหมือนกับการไปทำบุญที่วัดเหมือนกัน ไม่ใช่เมื่อเอาของและเงินถวายพระแล้ว รับศีลรับพรเสร็จก็เก็บของใส่ถุง เงินใส่กระเป๋า กลับบ้านอย่างที่ ลูกศิษย์สายสัญญา-ประยุกต์ ทำกัน แม้จะรู้ไม่เท่าหันไม่ทัน น่าจะฟังคำถวายของต่อพระบารมีรู้เรื่อง เพราะพูดจากปากของตนเอง
“ดอกไม้ ธูป เทียน ผ้าขาว ปัจจัย” ขอบูชาพระบารมี นายธนากร และนายเล็กนั้น น่าจะเจอข้อหาในโลกทิพย์ว่า ยักยอก ผ้าขาวและปัจจัย ยิ่งถ้าเอาไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวแล้ว เพียงแค่เงินพระบารมี ๑ บาท หรือผ้า ๑ ชิ้น นายเล็กก็จะไม่มีวันที่จะปฏิบัติในสายสัญญาให้ก้าวหน้าต่อไปได้อีก ซึ่งโทษทันฑ์ในสายสัญญานั้นน่าจะเท่ากับเบียดบังเอาของพระหรือของวัดไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัว
การที่บรรดาอาจารย์สายสัญญาไม่ได้บอกกล่าวในเรื่อง สิ่งของ และปัจจัย ในการยกถาดนั้น เพราะว่าตัวเองยกแล้วก็เข้ากระเป๋าตัวเองก็เป็นการถูกต้องแล้ว แต่อาจารย์ประหยัดนั้นเมื่อยกถาดแล้วก็ไม่ได้นำสิ่งของวัตถุปัจจัยกลับบ้านเลย แล้วก็ไม่ได้กล่าวมอบยกให้แก่ผู้ใด เมื่อมีการวิสาสะเคยได้ได้ยินว่าอาจารย์ประหยัดไม่เอาทั้งเงินและสิ่งของ ก็ถือวิสาสะเอาเป็นของตนเอง แม้แต่เงินที่คืนให้กับลูกศิษย์นั้น ลูกศิษย์ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะนำไปยื่นให้ นายเล็ก เมื่อไม่มีสิทธิ์ในเงินของพระบารมี ก็เหมือนกับสมรู้ร่วมคิดกับนายเล็ก ก็น่าจะได้รับโทษเหมือนกันไม่มากก็น้อย ซึ่งจุดเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างนี้แหละจึงทำให้การไปโปรดญาติของ อาจารย์ประหยัด ที่บ้านนายธนากร และนายเล็กนั้น ได้ผลน้อยมาก ในที่สุดนั้นคนที่ไปยกถาดก็จะหายไปจากสายสัญญาประมาณร้อยละ ๙๕% ขึ้นไป ก็น่าจะเหลือคนที่มีจิตใจบริสุทธิ์ไม่กี่คนที่พระบารมีท่านยังให้ความเมตตา น่าจะสังเกตได้จากคนที่เข้ามาอ่านในเว็บนั้น มีคนหลายร้อยคนที่ได้รับการยกถาดจาก อาจารย์ประหยัด แต่จะมีผู้เข้ามาถามปัญหาในเว็บไม่เกิน ๑๐ คน หรืออาจจะเป็นเพราะว่าได้อ่าน VCD เข้าใจกันหมดแล้ว จึงได้พากันเป็นอาจารย์สายสัญญากันหมด ซึ่งก็ไม่น่าที่จะเป็นไปได้เพราะยังไม่ได้ยินข่าวว่าทางกรุงเทพฯ นั้น ได้บังเกิดเหตุการณ์อัศจรรย์ มีอาจารย์สายสัญญาบังเกิดขึ้นนับร้อย ๆ คน แม้แต่ อาจารย์ผู้ทำเว็บ อย่างนายกบเฒ่า นายธนากร และนายเล็ก...หนองจอก ก็ไม่ได้ยินข่าวจากศิษย์คนใดเลยที่ได้มายกถาดกับ อาจารย์ประหยัด ๓-๔ ร้อยคน บอกว่าท่านอาจารย์ทั้งสามนั้นกำลังดังเป็นพลุที่จุดเฉลิมฉลองในวันปีใหม่ไป “เปิดพระโอษฐ์"
ศิษย์สายสัญญา-ประยุกต์ ที่ได้มายกถาดกับอาจารย์ประหยัดที่กรุงเทพฯ หลายร้อยคนนั้น ได้หายไปพร้อม ๆ กันกับแกนนำ เสื้อแดง พากันไปอยู่ที่เขมรกันหมด ที่ดีหน่อยก็คือแกนนำเสื้อแดงเชียงใหม่ที่ได้ไปอยู่ที่ “ดูไบ” รอเวลาเมื่อมีการยกเลิก พรบ.ความมั่นคง ก็จะได้เดินทางกลับมา ซึ่งกลับมาคราวนี่วิทยายุทธที่ไปฝึกจาก ดูไบ ก็น่าจะนำมาจัดการกับศัตรูคู่อาฆาติได้
เทวดานั้นเคยแพ้มารมาแล้วที่บนสวรรค์ เมื่อได้หนีลงมายังโลกมนุษย์ได้มาอัญเชิญฤๅษีขึ้นไปช่วยรบกับ “มาร” ฤๅษีที่ว่านี้ก็คือ ฤๅษี ศิวะ และ ฤๅษีนารายณ์ ซึ่งเมื่อรบชนะแล้ว เทวดาก็ได้ขอร้องให้ฤๅษีทั้ง ๒ ช่วยดูแลอยู่บนสวรรค์ต่อไป เทวดานั้นรบแพ้ “มาร” แล้วมนุษย์หรือจะไปสู้กับ “มาร” ในสังขารของมนุษย์ได้
